Annem Annem

MÜŞTEHİR KARAKAYA

Annem Annem

içimde kar
dışımda kar var annem annem
soğuktur, benzim buz parçacıkları
sarhoşum, kimsesizim
sabahı, bir adım içer gibi
gecenin içyağını içmişim
birdenbire bir bayram
birdenbire patlayan bomba
kimsenin derdi yok
halimi sormak kar yağarken
kimseden gelmiyor kendini yemek
annemannem
seni görünce anladım
bu dört günün bayram olduğunu
 
şehre kar yağdı annem annem
beni yediler sırasıyla
bir önceki cahilliğimden
bir sonraki tanımsız ağrılarımı sandım
ben gibi bir adam
buzdan bir kılıçla vurulsa
bilirsin içinden dağlar devirir
püskürtür elindeki alevi
şehre kurtlar dadandı annem annem
ben yaralı, ben biçare oooyy!
sandım acınan benim ellerden öpülesi
sen varken hani acıyan yerlerimi kesmiştim
sen yoksan ya nasıl anlayayım
yar bakışı bir bağdat
kan ağlayan yürekten
 
uzun mu uzun
bir yolun sancısı var içimde
bir ay geldi bir yıl oldu
sormadım annem annem
bir kadını hatırlatır bana kar
ne bir bağdat gördüm ne de bir diyar
bir gece ansızın bir çığ bir çığlık
hastane duvarında sızım sızım
koridorunda ayak izlerim
ceplerimde yandı ellerim
 
seslendim annem annem
seslendim ki diyedir
gönderesin yüreğinden sıcak bir öpücük
bir bıçak, bir kırık ayna
bir adak gibi adayayım bu canı
_______________
(Kalemlik dergisinin 2. sayısından)
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir